Zwierzęta
Tajlandia ma jedne z najbogatszych lasów Azji Południowo-Wschodniej i jedną z najbardziej podejrzanych branż rozrywkowych, jaka na nich wyrosła. Poniżej: gdzie naprawdę zobaczyć dzikie zwierzęta, dokąd jechać po słonie bez jazdy na nich i dlaczego tygrys z selfie to prawie zawsze tygrys na lekach.
150+ parków narodowych · ponad 1 000 gatunków ptaków · 2 morza
Słonie
Słoń tajski to podgatunek słonia indyjskiego. W XX wieku populacja spadła ze stu tysięcy do kilku tysięcy sztuk; dziś dzikie stada żyją głównie w lasach zachodniej i północnej części kraju — w Kaeng Krachan, Kui Buri, Khao Yai i w górach przy granicy z Birmą. Kłusownictwo o kość słoniową zostało w Tajlandii zakazane w 2015 roku.
Prawdziwym problemem jest konflikt z ludźmi: słonie wchodzą na plantacje kauczuku i trzciny cukrowej, a farmerzy je odstraszają, raniąc i zabijając. Dlatego najlepszym sposobem zobaczenia słonia jest park narodowy z punktami obserwacyjnymi — nie obóz z pokazem i nie „ trekking na słoniu”.
Czego nie robić
Gdzie jechać
schronisko
Chiang Mai, 60 km na północ
od ok. 2 500 THB za pół dnia
Najstarsze i najlepiej sprawdzone schronisko w kraju, prowadzone przez Lek Chailert. Mieszka tu kilkadziesiąt słoni uratowanych z obozów, z pracy przy drewnie i z nielegalnego handlu. Nie ma jazdy ani kąpieli „na zdjęcie” — chodzi się z nimi po terenie, karmi o wyznaczonych porach, słucha historii każdego zwierzęcia. Rezerwacja z kilkutygodniowym wyprzedzeniem, w sezonie z dwumiesięcznym.
azyl
Phetchaburi, 2,5 h od Bangkoku
ok. 1 500–2 500 THB
Fundacja prowadzi azyl dla słoni, makaków, gibonów i niedźwiedzi, w tym zwierząt odebranych z nielegalnych pokazów. Zwiedzanie z przewodnikiem, bez kontaktu ze zwierzętami. Najrozsądniejsza opcja dla kogoś, kto ma bazę w Bangkoku i nie jedzie na północ.
schronisko
Phuket, Thalang
ok. 3 000–4 000 THB za pół dnia
Pierwsze etyczne schronisko na wyspie, na terenie dawnej plantacji kauczuku. Słonie po pracy w turystyce i przy wycince; chodzą swobodnie po wzgórzu, kąpią się w błocie bez ludzi w środku.
schronisko
Ko Lanta
ok. 2 500–3 500 THB
Jeden z niewielu obozów na południu, który po 2019 roku całkowicie zrezygnował z jazdy. Model wart sprawdzenia przed rezerwacją — obozy w Tajlandii często zmieniają zasady, a stare zdjęcia z turystami na grzbiecie zostają w internecie.
dzikie stado
Prachuap Khiri Khan, 3,5 h od Bangkoku
ok. 200 THB + wynajęte auto
Park narodowy z jednym z największych dzikich stad w kraju i czterema punktami obserwacyjnymi. Wieczorem słonie schodzą z lasu na łąki i widuje się je w ponad 90 procentach przypadków. Najtańszy i najuczciwszy sposób zobaczenia słoni w Tajlandii.
Tygrysy
W Tajlandii żyje według ostatniego spisu około 150–190 dzikich tygrysów — drugie po Indiach stado w Azji i jedyne w Azji Południowo-Wschodniej, które rośnie. Prawie wszystkie żyją w dwóch kompleksach leśnych: Huai Kha Khaeng–Thung Yai i Dong Phayayen–Khao Yai.
Szansa, że turysta zobaczy dzikiego tygrysa w ciągu dwutygodniowego wyjazdu, jest jednak znikoma: zwierzęta unikają dróg, a parki nie udostępniają tropienia. Realne są ślady, zdjęcia z fotopułapek w centrach informacji i nocne odgłosy — nie spotkanie na szlaku.
Tymczasem „tygrysie królestwa” w Chiang Mai i ogrody zoologiczne oferują zdjęcia z ogromnymi kotami. Zwierzęta w takich miejscach są zwykle odbierane matkom jako szczeniaki, karmione tak, by pozostały małe, i uspokajane — podawanie leków udokumentowano w kilku placówkach. Tiger Temple w Kanchanaburi zamknięto w 2016 roku po tym, jak służby znalazły nielegalne okazy i ślady handlu.
Gdzie żyją dzikie
Huai Kha Khaeng
Największa gęstość tygrysów w kraju, rezerwat UNESCO; wstęp z przewodnikiem parku, ślady i fotopułapki
Kaeng Krachan
Największy park narodowy Tajlandii (2 915 km²), tygrysy, lamparty, gibony; UNESCO od 2021
Khao Yai
Najstarszy park kraju, 3 h od Bangkoku; tygrys rzadko, ale słonie, gibony i dzioborożce codziennie
Mae Wong
Północ, korytarz dla tygrysów między Huai Kha Khaeng i Kaeng Krachan; trekking z przewodnikiem
Jeśli tygrys jest głównym celem podróży, uczciwa odpowiedź brzmi: jedź na safari do Indii albo Nepalu, gdzie spotkania planuje się z dużym prawdopodobieństwem. W Tajlandii tygrys ogląda się na zdjęciach z fotopułapek — i to też jest prawdziwe spotkanie z dzikim zwierzęciem, tylko nie na Instagramie.
Inne zwierzęta
Wszystkie dzikie. Żadne nie jest zwierzęciem z pokazu — każde trzeba wcześniej wstać.
Khao Yai, Khao Sok, Kaeng Krachan
Śpiewa o świcie — duet samca i samicy słychać dwa kilometry dalej. Widywany przy szlakach częściej niż tygrys.
Khao Yai, Kaeng Krachan
Czarny z białymi obwódkami wokół oczu, siedzi wysoko w koronach; najłatwiej wypatrzyć przy owocującym drzewie.
Lopburi, Khao Sam Roi Yot, miasta
W Lopburi co roku w listopadzie odbywa się Monkey Buffet — kilkaset makaków dostaje stół owoców. Wszędzie indziej nie karm i nie trzymaj torby w ręce.
Khao Yai, Kaeng Krachan
Kilka gatunków, od małego do dwurogiego o rozpiętości 1,8 m. Gniazda w dziuplach, głośny lot — łatwy do usłyszenia, trudny do zobaczenia.
parki Bangkoku, kanały
Dwa metry długości i zero lęku przed ludźmi. W Lumphini Parku wygrzewa się na trawnikach między biegaczami.
Khao Yai, Pang Sida
Gatunek niemal wytępiony, reintrodukowany w kilku parkach. Na wolności praktycznie nie do zobaczenia.
Kui Buri, Huai Kha Khaeng
Dzikie bydło — gaur ma do 1,9 m w kłębie. W Kui Buri widuje się je na tych samych łąkach co słonie.
jezioro Songkhla, wybrzeże Trat
Około 20 osobników w Songkhla; łodzie obserwacyjne wypływają z Ban Nathawe rano.
Ko Libong, Trang
Krewniak manata, żywi się trawą morską. Rejsy z Ko Libong, najlepiej od grudnia do marca.
Ko Tao, Richelieu Rock
Do 12 metrów, planktonożerny, nieszkodliwy. Sezon: luty–maj na Andamanie, marzec–maj i wrzesień w zatoce.
Hin Daeng, Ko Bon
Rozpiętość do 5 metrów. Widywana przy silnym prądzie, zwykle od lutego do kwietnia.
Ko Tao, Similany, Tarutao
Gniazda od marca do czerwca na zachodnich plażach; nurkowie spotykają je przez cały sezon.
las deszczowy na południu
Najdłuższy jadowity wąż świata, do 5,5 m. Unika ludzi; w lesie chodzi się w butach i z latarką.
Khao Sok
Największy kwiat świata, do metra średnicy, kwitnie od stycznia do marca i śmierdzi padliną — zapylają ją muchy.
Parki narodowe
| Park | Region | Dlaczego | Zwierzęta | Kiedy | Wstęp |
|---|---|---|---|---|---|
Khao Yai | Równina Centralna | Najstarszy park narodowy Tajlandii (1962), 2 168 km² lasu i sawanny | słonie, gibony, dzioborożce, makaki | listopad–luty | 400 THB |
Kaeng Krachan | Zachód | Największy park kraju, UNESCO od 2021, dziewiczy las graniczny | tygrysy, lamparty, gibony, nosacze | listopad–maj | 200 THB |
Huai Kha Khaeng | Zachód | Rezerwat UNESCO, największa gęstość tygrysów w Azji Południowo-Wschodniej | tygrysy, gaur, banteng, dziki pies | listopad–luty | 200 THB |
Kui Buri | Górna Zatoka | Łąki, na których dzikie słonie widuje się niemal codziennie | słonie, gaur, banteng | listopad–maj, najlepiej 16:00 | 200 THB |
Khao Sok | Południe | Las starszy niż Amazonia, jezioro Cheow Lan między klifami | gibony, słonie, rafflezja | styczeń–kwiecień | 300 THB |
Doi Inthanon | Północ | Najwyższy szczyt kraju (2 565 m), chmury i wodospady | ponad 380 gatunków ptaków, lutungi | listopad–luty | 300 THB |
Similan | Andaman | Archipelag z najlepszymi rafami kraju, park morski | żółwie, rekiny lamparcie, manty | październik–maj | 500 THB |
Tarutao | Dalekie Południe | Dziki archipelag przy granicy z Malezją, dawna kolonia karna | makaki, warany, żółwie | listopad–kwiecień | 200 THB |
Ceny wstępu dla obcokrajowców; Tajowie płacą 20–60 THB. Parki przyjmują gotówkę i przy wejściu czasem sprawdzają, czy masz przewodnika.
Jak patrzeć
W parkach z obowiązkowym przewodnikiem (Khao Yai, Kaeng Krachan) trafienia rosną kilkukrotnie — nie dlatego, że ranger zna ścieżki, ale dlatego, że czyta odgłosy i świeże ślady. W Khao Yai kosztuje to 400–600 THB za pół dnia.
Między 6:00 a 9:00 i po 16:00 zwierzęta są aktywne; w południe las milknie. W porze gorącej (marzec–maj) zwierzęta schodzą do wodopojów właśnie wtedy — to najlepszy czas na obserwację z czatowni.
Od listopada do lutego liście są przerzedzone i widać więcej; w deszczach las jest gęsty, ścieżki błotniste, a w Khao Yai dochodzą pijawki — wtedy przydają się getry (leech socks) za 150 THB z parkowej kasy.
Drony są w parkach zakazane, a odgłosy z telefonu płoszą zwierzęta na kilkaset metrów. Cisza nie jest uprzejmością — to metoda obserwacji.
Małpa karmiona chipsami staje się agresywna w ciągu tygodni; „selfie z gibonem” oznacza zwierzę odebrane matce i przywiązane do ramy. Wszystkie takie zdjęcia finansują ten proceder.
Parki narodowe leżą w sześciu z dziewięciu regionów — trasy już je uwzględniają.